تبليغاتX
زمزمه
زمزمه
 موقع هایی بین خواب و بیداری جملاتی را زمزمه می کنم  مثل:

 اینجا بت است , صبورم و دینی (deini) ندارم .

غروب لحظه های خاموش.   

مرگ باران ....                                                                                               

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هشتم آبان 1385ساعت 8:42  توسط سکوت  | 

در میان ستارگان آسمان گم گشته ام

به امید آن شب که از پس دیگر ستارگان برون آیم

همچو آن تک ستاره بر بلندای  برج

همچو آن تکه ابر بر بلندای کوه

                                                                         (سکوت)

+ نوشته شده در  جمعه نوزدهم آبان 1385ساعت 22:33  توسط سکوت  | 

هفته  پیش این مو قع توی عروسی نوه هاش را بقل کرده بود و خوشحال ولی الان روی تخت بیمارستان با مرگ  فاصله کمی داره........

هفته آینده این موقع من کجا هستم .شاید شب اول قبرم باشد شایدم روی کره مریخ باشم . کی می دونه؟؟

روزگار آدم هارو عین مهره شطرنج جا به جا می کنه .امروز اینجا فردا کجا؟

+ نوشته شده در  جمعه نوزدهم آبان 1385ساعت 0:47  توسط سکوت  | 
دوباره برگشتند .چرا؟ دوباره روی دست هام ظاهر شدند .از این قایم مو شک بازی خسته شدم.         این قدر دوستم دارند که حاضر به ترک من نیستند. اسمشون را گذاشتم معشوقه های من. ok تسلیم شدم منم دوستون دارم .حداقل اینکه احساسه تنهایی نمی کنم.            
+ نوشته شده در  پنجشنبه هجدهم آبان 1385ساعت 3:15  توسط سکوت  | 
ساعت ۳ صبح روز پنج شنبه از خواب بلند شدم .نیم ساعت توی تختم موندم و فکر کردم .                 خوابم نمی بره .ترسیده بودم بلند شدم توی کوچه را دیدم تنها رفتگر توی کوچه بود.به افراد خونه که خواب بودند سرزدم .سر یخچال رفتم و آب خوردم برگشتم توی اتاق و تصمیم گرفتم بیام تو اینترنت .آهنگه ملایمی هم گذاشتم که این سکوت ترس آور را بشکنم . الان آروم شدم .

تصمیم به نوشتن دارم.

+ نوشته شده در  پنجشنبه هجدهم آبان 1385ساعت 3:7  توسط سکوت  | 
وقتی می خواهید یک جمله بنویسید بین کلمات فاصله می گذاریم .همین الان که دارم تایپ  می کنم با space بین کلمات فاصله می گذارم  چون اگر قرار باشه فاصله ای بینشون نباشه شکل زشتی پیدا می کند و خوانا هم نمی شود .

به دیگران نچسبید همیشه از کلید space  استفاده کنید . اجازه حرکت و آزادی بهشون بدهید .

+ نوشته شده در  یکشنبه هفتم آبان 1385ساعت 10:25  توسط سکوت  | 
در طی تجربیات زندگی به این مطلب برخوردم که چه ورطة هولناکی میان من و دیگران وجود دارد و فهمیدم که تا ممکن است باید خاموش شد، تا ممکن است باید افکار خودم را برای خودم نگهدارم و اگر حالا تصمیم گرفتم که بنویسم، فقط برای این است که خودم را به سایه ام معرفی بکنم – سایه ای که روی دیوار خمیده و مثل این است که هر چه می نویسم با اشتهای هر چه تمامتر می بلعد – برای اوست که می خواهم آزمایشی بکنم: ببینم شاید بتوانیم یکدیگر را بهتر بشناسیم… "بوف کور - صادق هدایت"